چنگ بنوازو بساز ار نبود عود

چه باک.

حافظ.

سرشک گوشه گیران چو دریابند

دُریابند.

حافظ

یار اگر ننشست با ما

نیست جای اعتراض.

حافظ

نمایشگاه

میم.الف

فراز و شیب

بیابان عشق

دام بلاست

کجاست شیر دلی که از بلا نپرهیزد.

حافظ

هر که بی هنر افتد

نظر به عیب کند.

حافظ

گدای کوی تو

از هشت خلد مستغنی است.

حافظ

حاجت آن به

که بر قاضی حاجات بریم.

حافظ

ماه اگر بی تو بر آید

به دو نیمش زنند.

حافظ

حافظ از آب زندگی شعر تو داد شربتم

ترک طبیب کن بیا نسخه شربتم بخوان.

ما به او محتاج بودیم و

او به ما مشتاق بود.

حافظ

در طریقت،

هر چه پیش سالک آید

خیر اوست.

حافظ

ما آزمودیم

در این شهر

بخت خویش.

حافظ

غروب خورشید

هر روز بیگانه ترم می کند.

میم.الف

آینه

لحظه زیستن را

معکوس میکند.

میم.الف

زمانی برای رهایی.

میم.الف

اندوه مدرنیسم.

دیده دریا کنم

و

صبر به صحرا فکنم.

حافظ

صوفی از باده

به اندازه خورد،

نوشش باد.

حافظ 

همه کس

طالب یارند

چه هوشیار چه مست.

حافظ

یارب

این شمع دل افروز

از کاشانه کیست.

حافظ

سخن عشق

نه آن است

که آید بر زبان.

حافظ

گداخت جان

که شود

کار دل تمام

و نشد.

حافظ

تکیه بر ایام

سهو است و

خطا.

حافظ